Mung Liwat

Sore sore Darto bali kerja. Kaya biasane Darto mlebu ngomah banjur ndelehake sepatune ana pojokan sing ora ketok saka kiwa-tengene.

“Assalamu’alaikum” ujare Darto karo ingak-inguk nggoleki sapa sing ana ing omah.

“Wa’alaikumsalam. Lagi bali le...” swarane mbakyune Darto saka njero pawon.

“Inggih mbak, nembe mawon. Kula tak adus riyin nggih mbak”  wangsulane Darto karo mlaku tumuju pakiwan. 

“Iya le” mbakyune Darto mangsuli karo lunga bali ning pawon.

Darto nyambet andhuk banjur mlebu ana pakiwan. Ora let suwe anggone adus banjur mlayu-mlayu kesusu mlebu kamar njupuk HP. Darto ora nggatekake kiwa tengenne amarga atine ketar-ketir karo kabar sing bakal ditrima awakke.  

Kira-kira jam lima,  SBMPTN bakal diumumake. Tangane ora sabar ngetik password ana ing hape kang bakal dianggo Darto niliki hasil SBMPTN.

Rampung adus Darto langsung buka hp. Darto buka web SBMPTN Ananging, wis jam enem kurang seprapat web durung isa dibuka.

“duh kok loadinge suwe banget ya, ngapa iki gekan, apa saking akehe sing bukak ya” batine Darto karo mbesengut.  

”ana apa to lee..” ibune nyedhaki Darto

“menika lho bu pengumuman SBMPTN kok dereng saged dipunbikak, sanjangipun jam 5 sampun badhe dipunumumaken” Darto mangsuli karo ngampet emosi.

“oalah, ya mbokan merga durung le, kae wis adzan gek sholat sik, ben padhang atine” ibune ngandani Darto karepe ben ora kemrungsung.

“inggih ibu”

Darto banjur bidhal masjid. Sarampunge sholat Darto mbukak pengumumane maneh. Ing ruang tamu Darto lungguh karo ibune. Nunggu kasil pengumunan SBMPTN. Atine morat-marit, ndredheg, rasa kuatir ora bisa di ilangake. Begja ing begja, jebul Darto ketampa ana ing jurusan basa jawa.

“anuuu buuu..”  ujare darto karo ambegan dawa.

“kepriye le hasile?” ibune marani darto amarga ngrasa kuatir.

”alhamdulillah bu” wangsulane Darto karo mlayu marani tekane ibune. Rasa bungah wis ora isa ditutupi meneh karo Darto.

“kula katampi wonten basa jawi wonten Jogja bu” wangsulane  Darto nerusake omongane mau.

“heeeeee... tenanee?” pitakone ibune ngampet tetese eluh ing pipi karo ngekep Darto.

“inggih buk”  ujare Darto sing uga ora bisa ngampet tetese eluh sing.

“alhamdulillah, tenanan ta lee?. Ora gawe-gawe to le? Yoh le. Muga-muga iku bisa dadi dalanmu ben kowe isa nggunggahke drajate wongtuamu iki le. Sing tenanan ya le lehmu kuliah. ” wangsulane ibune Darto karo ngelus-elus sirahe Darto.

“inggih ibu, amin. Maturnuwun  bu awit pangestunipun” Darto jawab karo mesam-mesem.  Pasuryan bapakne kang diantu-antu Darto ora katon. Darto bingung. Banjur nyuwun pirsa ibune babagan bapakne.

“bu, bapak wonten pundi nggih? Kok ket wau boten ketinggal?”

“kae ana kamar lee. Lha kepriye?” wangsulane ibune bingung.

“boten pripun-pripun bu, namung badhe ngabari bapak mawonn kok bu, mosok bunggah boten  bagi-bagi” wangsulane darto karo mesem ngguyu sinambi marani kamare bapakne.

Ora suwe meneh bakal ana sing jenenge OSPEK , rasane Darto wis ora sabar pingin melu sing jenenge OSPEK. Saka wiwitan TM OSPEK rasa bunggah ing atine wis ra bisa ditutupi meneh.

Dina sing di tunggu-tunggu Darto teka, dina iki dina sepisanan kanggo OSPEK.  Dina iki OSPEK dianakake ana ing lingkungan Universitas. Wiwit dina kui Darto ketemu karo bocah sing nggeret atine. Darto ora bosen namatake bocah wadon iku. Bocah e katon sumringah, Anannging bocah wadon kui beda gugus karo si Darto. Mulane iku Darto banjur  takon kanca saguguse.

“jo, kae ki sapa ya? Koe kenal ora?” pitakone Darto pengin reti.

“sing endi ta dar?” kancane semaur karo mucu-mucu lambene merga kebak arem-arem.

“Kae lho sing rodo lemu.” Ujare Darto gregeten karo ngematke bocahe.

“oalah, sing lagi nyekeli tepas ungu kae ta?” wangsulane sero banget nganti nggawe bocahe mengo.

“ora sero-sero jo. Ngawur we kowe ki. Piye kowe kenal ra?” jawabe darto, selak pengen ngerti sapa jenenge

“lha kok kowe seneng sing lemu-lemu to dar? Hahahahahahaha...” guyune nggawe padha gilo.

“lha empuk je, penak.“ jawabe darto, raine abang rada isin

“wah dasar, pikiranmu saru e dar” tangane karo nyampluk awake darto ananging alon-alon. 

“maksudku ki pipine jo, kan nek di jewer empuk haha” paijo nggarapi darto terus.

“oalah, lak ya  ngana haha” rada lerem le ngguyi paijo.

“ngona ngana, di takoni malah” swarane rada munggah. Merga darto wis rada mangkel.

“weh iya, ngasi lali koe mau takon apa?” paijo ethok-ethok lali

“hemm, jo jo, kae ki jenenge sapa?” tangane tengen nunjung ning arah wong wadon mau.

“yo ra usah muring, lha aku angger rungu sing empuk-empuk njuk aku mikir sing ora-ora je”

“ealah jo, lha mbok ya di jawab sik”

“eh iya, jenenge to? Kae jenengi Rani”

“sik sik.. lha kok kowe ngerti jenenge?”

“lha kui ki sak SMA karo aku ya dar”

“oalah lak yo ngono. Koe duwe nomor whatsapp e?”

“ana dar”

“aku mengko dikirimi ya“

“insyaallah dar”

Wengine aku nunggu kiriman nomer whatsapp saka paijo. Ora let sue hpne darto muni

“teloleloletttttt............... teloleloletttttt............... ”

 “alhamdulillah wis dikirimi”

Banjur darto ngabari si Rani. Jebul Rani ya jurusan basa jawa.

Seminggu bar Darto whatsaapan karo Rani banjur ana pembagian kelas. Jebul Darto karo Rani dadi sakelas.

“yeee. Sak kelas karo Rani aku” batine Darto.

Tanggal 1 agustus kuliah pisanan ing basa jawa. Darto ngrasa seneng banget iso kuliah ng Jogja. Apamaneh sakelas karo Rani.

Darto karo Rani sansaya akrab, sansaya cedhak. Kereb dolan bareng, mangan bareng lan garap tugas bareng.

Ananging rikala wengi, Rani ngomong yen ora arep luih cedhak maneh.

Darto bingung salahe apa. Mergane dina sadurunge ora ana apa-apa. Banjur darto njaluk rani njelaske kabeh, janjane ana apa. Ananging Rani mung ngomong “ora ana apa apa”

Ing atine Darto anane mung kuciwa sing banget-banget, ora ngira yen akhire malah dadi kaya ngene.

TAMAT. . .